Ik zat op de fiets richting de supermarkt, ik moest boontjes hebben.
het waaide hard en eigenlijk zag ik er niet zo fantastisch uit als de vorige keer.
(lees: Look-deurmat)
Maar ik was vrolijk, mijn Ipod stond aan en ik luisterde naar het heerlijke geluid van Ed Sheeran.
Een beetje in gedachte fietste ik door de enorm lange straat vanaf mijn huis naar de supermarkt.
Toen er ineens van rechts een auto uit de parkeergarage kwam die ik duidelijk niet aan had zien komen.
Ik hoefde niet vol op de rem te staan ofzo, gewoon een beetje remmen was voldoende, en de auto had het volgens mij niet eens door dat ik er best wel van geschrokken was.
Maar toen ik door het raampje keek van die auto die mij toch bijna aangereden had, zat hij daar.
Mijn heerlijke tramman.
Hij glimlachte.
Die heerlijke glimlach.
Hij stak z'n hand op en haalde me in. Ik, die nooit zo hard kon fietsen als de auto, probeerde hem bij te houden.
Maar het was tevergeefs. Hij was weg.
Dag Heerlijke tramman.
Tot de volgende keer.
xx
