zondag 10 maart 2013

Hartstocht in de trein


Al een tijdje volg ik de ontzettend romantische Facebook pagina "Hartstocht in de trein".

"Hartstocht in de trein" is een Facebook pagina waar je anoniem of met naam een bericht naar toe kunt sturen voor het vinden van die ene speciale liefde die jij tegenkwam in, zoals de naam al zegt, de trein. Het idee is dat er in de Nederlandse treinen lekker wat geflirt gaat worden en mensen op de pagina dan een bericht achter laten met hoe verschrikkelijk ondersteboven en hoteldebotel ze waren van die persoon en zo door middel van de media die persoon alsnog vinden om daar eens gezellig mee op date te gaan. 

Romanticus als ik ben zit ik dagelijks bij deze berichten weg te zwijmelen, "Starende jongen met bruine krullen zoekt meisje met blauwe ogen, blonde haren en een witte sjaal" en vervolgens een heel bericht over de ontmoeting en het flirten in de trein. Ik moet toegeven, het geeft mijn dagen net een beetje meer liefde. Zeker als de liefde ook daadwerkelijk gevonden wordt kan ik een romantische zucht of een brede glimlach niet verbergen. Zoals in films zie ik dit voor me: Jongen met haast rent nog net op tijd de trein in, schudt zijn natte krullen uit en zoekt naar een plekje in de overvolle trein. Na 3 coupés door te hebben gezocht ziet hij net die ene stoel vrij naast de nors kijkende meneer. Even twijfelt hij, misschien toch maar staan? Maar als hij denkt aan zijn dag en voelt hoe moe zijn voeten zijn gaat hij toch zitten. De nors kijkende man zucht geïrriteerd en trekt zijn jas onder de billen van de jongen vandaan. De jongen zet zijn enorm zware tas neer en kijkt om zich heen. Daar zit ze! Een blond meisje met grote blauwe ogen en een witte sjaal. De jongen merkt dat hij aan het staren is en als hij doorheeft dat het meisje moet lachen om zijn starende blik krijgt hij een warm gevoel van binnen. De lach van het meisje doet zijn hart sneller slaan. "Volgende halte: Station Zoetermeer" roept de stem van de conducteur en hij ziet dat het meisje haar spullen begint te pakken. In een lichte paniek bedenkt hij wat hij moet doen, zijn nummer geven? Met haar mee uitstappen? Haar gewoon mee uit vragen? Nog voordat hij besloten heeft staat ze op en loopt ze richting de uitgang. Door het raam kijkt ze nog eens naar hem en glimlacht. De trein gaat verder en de jongen beseft dat hij misschien wel iets heel belangrijks heeft laten lopen. Dan denkt hij aan "Hartstocht in de trein" en begint een bericht te schrijven in de hoop dit meisje terug te vinden. 

In mijn hoofd zijn deze mensen zoals in de film, knap, mooi opgemaakt en subtiel moe na een lange dag werken. Niet zoals ik moe ben na een lange dag werken, geeuwend, uitgelopen mascara en verstopt in mijn favoriete vest. Nee, deze mensen zijn mooi moe. Totdat ik af en toe een Hartstocht in de trein bericht lees waardoor mijn beeld even bijgesteld moet worden, "Blonde man met afritsbroek zoekt vrouw in broekrok met streepjesvest". Dit zijn de momenten waar ik denk, dit is geen film, het is een lange tijd geleden dat er films zijn gemaakt waar mannen afritsbroeken droegen. Dit zijn de momenten waar ik denk, dit is echt, dit is liefde. Mensen die elkaar vinden zonder ontzettend romantisch scenario waarbij de knappe man de nog knappere vrouw vind en zij samen happily ever after leven. Dit zijn de momenten dat een simpele Nederlandse man het lef heeft om achter een vrouw aan te gaan waar hij wel eens gelukkig mee zou kunnen worden. Dit zijn de momenten waar het toch om gaat?