Jan, de vogel

Na een gezellig avondje fiets ik in mijn kerstoutfit naar huis, decolleté, zwart wapperend jurkje, panty en hakken, in 1 woord ijskoud, en eigenlijk moet ik ook nog plassen.

Terwijl ik rustig naar huis fiets en net iets te hard mee zing met mijn IPod valt er naast mij ineens iets uit de lucht, geen blaadjes, of een regendruppel, groter en zwaarder dan dat. Ik stap van m’n fiets om te kijken wat het was, en daar zit mijn vermaak voor de rest van de avond, een klein, gekleurd, rondstappend vogeltje. Hij lijkt niet helemaal bij te zijn, want als ik dichterbij kom –om een foto te maken- Blijft ie heel rustig zitten en kijkt een beetje om zich heen. Ik heb echt helemaal geen verstand van vogels en kan nog net het verschil zien tussen een papegaai en een uil, dus wat dit voor een beestje was, geen flauw idee, maar leuk vond ik ‘m wel! Omdat ie niet lijkt te kunnen vliegen en ik voor het eerst in een hele lange tijd geen grote hier-zit-alles-in-om-te-overleven-tas bij me had, besluit ik de dierenambulance te bellen om om advies te vragen. – Ik kan ‘m gewoon echt niet laten liggen- De telefoon gaat 2x over en dan krijg ik voicemail, omdat ik echt niet weet wat ik met het beestje, die ik inmiddels Jan heb genoemd, aan moet, bel ik gewoon nog een keer. Een hele zware mannen stem neemt op en zegt iets wat voor mij klinkt als: Muditrennfas dekoc vindvo, omdat ik denk, ik zal het wel verkeerd verstaan hebben antwoord ik met, Goedenacht met Marinka van Osch, Ik sta hier op de Zegwaartseweg en ik.. Nouja, er viel zo ineens een vogel naar beneden en… Hallo? Opgehangen. Ik probeer een ander nummer van de dierenambulance maar krijg weer geen reactie. Ik besluit het zelf maar op te moeten lossen. Zoals ik eerder al vertelde had ik geen enorme tas bij me, en moest ik het doen met een paar sleutels, een telefoon en een gevouwen A4-tje in m’n jaszak. Hoe krijg ik Jan bij mij thuis, zonder dat hij onderweg valt, of het mij heel veel moeite kost om te fietsen? Ik heb een doos nodig. Nog steeds in de kerstoutfit loop ik over de Zegwaartseweg te dartelen op zoek naar iets waar ik Jan mee kan vervoeren. Niets te vinden. Geen dozen, geen karton, niets. Een beetje hopeloos loop ik terug, ik denk heel goed na en bedenk me dat ik van het A4-tje best een bakje kan vouwen en met kauwgum het bakje kan lijmen. Met veel moeite vouw ik het bakje in elkaar en plak het vast, ga voorzichtig –op m’n hakken- gehurkt naast het vogeltje zitten en wil hem in het bakje laten lopen, dit lukt natuurlijk nooit meteen, Jan rent vrolijk weg en ik ren er met m’n zelfgemaakte bakje rustig achteraan. Kommmm dan, kommm dan, na een hoop gedoe en gevloek heb ik Jan in de hoek gedreven, ik hou het bakje naast hem en hij stapt er in. Voorzichtig ga ik staan en vol trots kijk ik naar Jan, die toch wel echt heel leuk is, hij kijkt naar mij en het vogeltje springt zo uit het bakje, de straat weer op. Geen succes. Inmiddels zijn we 20 min verder en sta ik nog steeds te verkleumen op straat, Jan zit vrolijk tsjirpend op de stoep en lijkt het allemaal een stuk minder dramatisch te vinden dan ik. Na het gedoe met het origami-doosje had ik wel door dat ik iets stevigers nodig had dan een A4-tje, een kartonnen doos? Ik fiets naar de dichtstbijzijnde papierbak en kijk of ik daar een doos kan vinden. Bij de papierbak staat van alles, van laptop dozen tot verhuisdozen, allemaal even klef, ik pak een doos die me wel geschikt lijkt voor kleine Jan en fiets met de doos weer terug naar de Zegwaartseweg. Jan zit er nog steeds en lijkt zelfs ietwat enthousiast als ik aankom, ik loop met doos en al naar hem toe om ‘m te vangen en dan gebeurt het, hij vliegt weg. Zo een boom in. Bevroren en een beetje teleurgesteld stap ik op m’n fiets en fiets naar huis. Dag Jan, het was me weer een avontuur.

Ware liefde

Al jaren hebben we het er over, de ware liefde. True love.
In elk sprookje hebben ze het over Happily ever after & True love's kiss.
De kus van de ware liefde, de kus die alles beter maakt. De kus van
die ene persoon, die ene speciale persoon die je leven compleet maakt.
Die ene, de ware Jacob.

Maar wat nou als we dat verkeerd interpreteren?
Wat nou als het niet om die ene persoon gaat?
Wat nou als er meerdere matches zijn?
Wat nou als de ware Jacob niet bestaat?

WARE
1) Daadwerkelijke 2) Die jacob maakt verder zoeken overbodig (crypt.) 3) Echt gebeurde 4) Echte
Gevonden

De ware betekent eerlijk. 
Eerlijke liefde. Oprechte liefde. Belachelijke liefde.
Onvoorwaardelijke, ongeremde, gelukzalige liefde. 
Liefde waar je hard voor moet werken, liefde waarin je elke 
keer moet en wilt laten zien dat je er bent voor de ander.
Liefde om voor te vechten.
Liefde op de verkeerde tijd en plaats.
Frustrerende, pijnlijke, alles zeggende liefde.

Liefde in z'n grofste, eerlijkste en mooiste vorm.
Keiharde ware liefde.
Daar geloof ik in.

Hartstocht in de trein

Al een tijdje volg ik de ontzettend romantische Facebook pagina "Hartstocht in de trein".

"Hartstocht in de trein" is een Facebook pagina waar je anoniem of met naam een bericht naar toe kunt sturen voor het vinden van die ene speciale liefde die jij tegenkwam in, zoals de naam al zegt, de trein. Het idee is dat er in de Nederlandse treinen lekker wat geflirt gaat worden en mensen op de pagina dan een bericht achter laten met hoe verschrikkelijk ondersteboven en hoteldebotel ze waren van die persoon en zo door middel van de media die persoon alsnog vinden om daar eens gezellig mee op date te gaan. 

Romanticus als ik ben zit ik dagelijks bij deze berichten weg te zwijmelen, "Starende jongen met bruine krullen zoekt meisje met blauwe ogen, blonde haren en een witte sjaal" en vervolgens een heel bericht over de ontmoeting en het flirten in de trein. Ik moet toegeven, het geeft mijn dagen net een beetje meer liefde. Zeker als de liefde ook daadwerkelijk gevonden wordt kan ik een romantische zucht of een brede glimlach niet verbergen. Zoals in films zie ik dit voor me: Jongen met haast rent nog net op tijd de trein in, schudt zijn natte krullen uit en zoekt naar een plekje in de overvolle trein. Na 3 coupés door te hebben gezocht ziet hij net die ene stoel vrij naast de nors kijkende meneer. Even twijfelt hij, misschien toch maar staan? Maar als hij denkt aan zijn dag en voelt hoe moe zijn voeten zijn gaat hij toch zitten. De nors kijkende man zucht geïrriteerd en trekt zijn jas onder de billen van de jongen vandaan. De jongen zet zijn enorm zware tas neer en kijkt om zich heen. Daar zit ze! Een blond meisje met grote blauwe ogen en een witte sjaal. De jongen merkt dat hij aan het staren is en als hij doorheeft dat het meisje moet lachen om zijn starende blik krijgt hij een warm gevoel van binnen. De lach van het meisje doet zijn hart sneller slaan. "Volgende halte: Station Zoetermeer" roept de stem van de conducteur en hij ziet dat het meisje haar spullen begint te pakken. In een lichte paniek bedenkt hij wat hij moet doen, zijn nummer geven? Met haar mee uitstappen? Haar gewoon mee uit vragen? Nog voordat hij besloten heeft staat ze op en loopt ze richting de uitgang. Door het raam kijkt ze nog eens naar hem en glimlacht. De trein gaat verder en de jongen beseft dat hij misschien wel iets heel belangrijks heeft laten lopen. Dan denkt hij aan "Hartstocht in de trein" en begint een bericht te schrijven in de hoop dit meisje terug te vinden. 

In mijn hoofd zijn deze mensen zoals in de film, knap, mooi opgemaakt en subtiel moe na een lange dag werken. Niet zoals ik moe ben na een lange dag werken, geeuwend, uitgelopen mascara en verstopt in mijn favoriete vest. Nee, deze mensen zijn mooi moe. Totdat ik af en toe een Hartstocht in de trein bericht lees waardoor mijn beeld even bijgesteld moet worden, "Blonde man met afritsbroek zoekt vrouw in broekrok met streepjesvest". Dit zijn de momenten waar ik denk, dit is geen film, het is een lange tijd geleden dat er films zijn gemaakt waar mannen afritsbroeken droegen. Dit zijn de momenten waar ik denk, dit is echt, dit is liefde. Mensen die elkaar vinden zonder ontzettend romantisch scenario waarbij de knappe man de nog knappere vrouw vind en zij samen happily ever after leven. Dit zijn de momenten dat een simpele Nederlandse man het lef heeft om achter een vrouw aan te gaan waar hij wel eens gelukkig mee zou kunnen worden. Dit zijn de momenten waar het toch om gaat?