Jan, de vogel

Na een gezellig avondje fiets ik in mijn kerstoutfit naar huis, decolleté, zwart wapperend jurkje, panty en hakken, in 1 woord ijskoud, en eigenlijk moet ik ook nog plassen.

Terwijl ik rustig naar huis fiets en net iets te hard mee zing met mijn IPod valt er naast mij ineens iets uit de lucht, geen blaadjes, of een regendruppel, groter en zwaarder dan dat. Ik stap van m’n fiets om te kijken wat het was, en daar zit mijn vermaak voor de rest van de avond, een klein, gekleurd, rondstappend vogeltje. Hij lijkt niet helemaal bij te zijn, want als ik dichterbij kom –om een foto te maken- Blijft ie heel rustig zitten en kijkt een beetje om zich heen. Ik heb echt helemaal geen verstand van vogels en kan nog net het verschil zien tussen een papegaai en een uil, dus wat dit voor een beestje was, geen flauw idee, maar leuk vond ik ‘m wel! Omdat ie niet lijkt te kunnen vliegen en ik voor het eerst in een hele lange tijd geen grote hier-zit-alles-in-om-te-overleven-tas bij me had, besluit ik de dierenambulance te bellen om om advies te vragen. – Ik kan ‘m gewoon echt niet laten liggen- De telefoon gaat 2x over en dan krijg ik voicemail, omdat ik echt niet weet wat ik met het beestje, die ik inmiddels Jan heb genoemd, aan moet, bel ik gewoon nog een keer. Een hele zware mannen stem neemt op en zegt iets wat voor mij klinkt als: Muditrennfas dekoc vindvo, omdat ik denk, ik zal het wel verkeerd verstaan hebben antwoord ik met, Goedenacht met Marinka van Osch, Ik sta hier op de Zegwaartseweg en ik.. Nouja, er viel zo ineens een vogel naar beneden en… Hallo? Opgehangen. Ik probeer een ander nummer van de dierenambulance maar krijg weer geen reactie. Ik besluit het zelf maar op te moeten lossen. Zoals ik eerder al vertelde had ik geen enorme tas bij me, en moest ik het doen met een paar sleutels, een telefoon en een gevouwen A4-tje in m’n jaszak. Hoe krijg ik Jan bij mij thuis, zonder dat hij onderweg valt, of het mij heel veel moeite kost om te fietsen? Ik heb een doos nodig. Nog steeds in de kerstoutfit loop ik over de Zegwaartseweg te dartelen op zoek naar iets waar ik Jan mee kan vervoeren. Niets te vinden. Geen dozen, geen karton, niets. Een beetje hopeloos loop ik terug, ik denk heel goed na en bedenk me dat ik van het A4-tje best een bakje kan vouwen en met kauwgum het bakje kan lijmen. Met veel moeite vouw ik het bakje in elkaar en plak het vast, ga voorzichtig –op m’n hakken- gehurkt naast het vogeltje zitten en wil hem in het bakje laten lopen, dit lukt natuurlijk nooit meteen, Jan rent vrolijk weg en ik ren er met m’n zelfgemaakte bakje rustig achteraan. Kommmm dan, kommm dan, na een hoop gedoe en gevloek heb ik Jan in de hoek gedreven, ik hou het bakje naast hem en hij stapt er in. Voorzichtig ga ik staan en vol trots kijk ik naar Jan, die toch wel echt heel leuk is, hij kijkt naar mij en het vogeltje springt zo uit het bakje, de straat weer op. Geen succes. Inmiddels zijn we 20 min verder en sta ik nog steeds te verkleumen op straat, Jan zit vrolijk tsjirpend op de stoep en lijkt het allemaal een stuk minder dramatisch te vinden dan ik. Na het gedoe met het origami-doosje had ik wel door dat ik iets stevigers nodig had dan een A4-tje, een kartonnen doos? Ik fiets naar de dichtstbijzijnde papierbak en kijk of ik daar een doos kan vinden. Bij de papierbak staat van alles, van laptop dozen tot verhuisdozen, allemaal even klef, ik pak een doos die me wel geschikt lijkt voor kleine Jan en fiets met de doos weer terug naar de Zegwaartseweg. Jan zit er nog steeds en lijkt zelfs ietwat enthousiast als ik aankom, ik loop met doos en al naar hem toe om ‘m te vangen en dan gebeurt het, hij vliegt weg. Zo een boom in. Bevroren en een beetje teleurgesteld stap ik op m’n fiets en fiets naar huis. Dag Jan, het was me weer een avontuur.