Zo'n dag dat je in je trainingsbroek loopt, haar in een knot en je met je sjaal die ene vlek op je shirt probeert te verbergen. Zo'n dit-is-niet-mijn-dag-dag. Zo'n dag was het vandaag niet.
Vandaag kon ik uitslapen, vandaag had ik alle tijd.
Vandaag had ik m'n haar gekruld, m'n nagels gelakt, m'n mooiste make-up op gedaan en m'n favoriete luchtje subtiel over me heen gesprenkeld. Ik liep naar de tram en een klein briesje (Lees: windkracht 9) waaide de overdreven pijpenkrullen tot subtiele, natuurlijke golven.
Aangekomen bij de tram staat hij daar, niet gepland maar oh zo welkom, mijn heerlijke onbekende roodharige tramman, die ik al zo vaak heb zien lopen, al zo vaak heb zien lachen, die heerlijke stralende lach. Hij stond daar, ik glimlach naar hem en zijn hele gezicht licht op. De tram komt aan en we gaan beide onze eigen weg, maar door hem was het een dit-is-zo-mijn-dag-dag. Mijn heerlijke tramman.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten